Εισαγωγικό: Διαβάζοντας τους στίχους του τραγουδιού "The Poet and the Pendulum" των Nightwish, συνοδευόμενος από την μοναδική φωνή της Floor Jansen, αναρωτήθηκα: "Ποια είναι άραγε η πιο όμορφη φωνή στον κόσμο;" ...και αν η φωνή αυτή θα μπορούσε να χαρακτηριστεί Θεΐκή.
Τότε ασυναίσθητα είδα εικόνες ανθρώπων στο μυαλό μου, αθλητών, συγγραφέων, κατασκευαστών, οραματιστών, γονέων κ.α., να απλώνουν το χέρι τους με θράσσος και να κλέβουν λίγη από την αστείρευτη Θεϊκή Δύναμη. Δεν έχει απολύτως καμία σημασία του πως την προσδιορίζει ο καθένας μας.
Πήρα το πληκτρολόγιο του υπολογιστή στα χέρια μου, άφησα τη σκέψη μου να πλανηθεί και τα δάκτυλά μου ακολούθησαν...
...και ας μην το ξέρουμε…
Δεν καταλαβαίνουμε.
Προσευχόμαστε!
Ακολουθούμε δόγματα ολόκαρδα.
Φανατικά. Αναζητώντας λίγη από τη Θεϊκή δύναμη.
Η θνητότητά μας, μας φοβίζει.
Ο χρόνος δεν είναι αρκετός.
Ο χρόνος δεν είναι αρκετός;
Γιατί;
Τι πραγματικά αναζητάμε;
Ποιος ο λόγος της ύπαρξής μας;
Δεν τον γνωρίζουμε.
Δεν τον γνωρίζουμε;
Άραγε υπάρχει;
Υπάρχουμε;
Ναι!
Είμαστε σίγουροι;
Όχι!
...και όμως ζούμε!
Είμαι εδώ!
Το νιώθω.
Εσύ;
...και όταν φύγουμε;
Τίποτα;
Τίποτα!
Εδώ και τώρα!
Δε θα γίνουμε ποτέ Θεοί.
Το μυαλό ταξιδεύει.
Είναι αιώνιο.
Είδε τη γέννηση του κόσμου αυτού.
Όχι μόνο.
Είδε τη δημιουργία των πάντων.
Έζησε για χιλιάδες ζωές στο κενό.
Μία σπίθα μας ξυπνησε.
Κομμάτια πλέουν στην αιωνιότητα.
Ένας κτύπος.
Δεύτερος.
...και άλλοι.
Πολλοί!
Ζωή!
Φλόγα!
Πέτρινες φωλιές.
Μεταλλικά πουλιά!
Ανάμεσα στα άστρα πλανιέμαι.
Έζησα κάθε μέλλον.
Δεν υπάρχει τέλος.
Δεν υπάρχει τέλος;
Τότε;
Δεν είμαστε μόνοι.
Κουράστηκα να ταξιδεύω.
Δε βλέπω την ώρα να επιστρέψω.
...για να ξαναφύγω.
Θέλω περισσότερα.
Απαιτώ τα πάντα.
Δεν τα έχω;
Πήγα παντού.
Μου ανήκει το καθετί.
Όπως και σ’ εσένα...
Τι άλλο να ζητήσω;
Μου τελείωσαν οι ευχές;
Τζίνι στο μπουκάλι.
Φυλακισμένο.
Παντοδύναμο.
Γελάω.
Ζητάω κι άλλα.
Κάνε με Θεό.
Όχι για μία μέρα.
Γιατί με περιγελάς;
Δεν έχω αυτό το δικαίωμα;
Όχι! Δεν είμαι ήδη!
Ναι γράφω.
Ονειρεύεσαι.
Δημιουργεί.
Σκεφτόμαστε.
Δίνετε Ζωή.
Αγαπούν!
Μαζί προοδεύουμε.
Αλλά και χώρια.
Γινόμαστε Θεοί!
...αλλά δεν το ξέρουμε!
Τότε ασυναίσθητα είδα εικόνες ανθρώπων στο μυαλό μου, αθλητών, συγγραφέων, κατασκευαστών, οραματιστών, γονέων κ.α., να απλώνουν το χέρι τους με θράσσος και να κλέβουν λίγη από την αστείρευτη Θεϊκή Δύναμη. Δεν έχει απολύτως καμία σημασία του πως την προσδιορίζει ο καθένας μας.
Πήρα το πληκτρολόγιο του υπολογιστή στα χέρια μου, άφησα τη σκέψη μου να πλανηθεί και τα δάκτυλά μου ακολούθησαν...
_________
Γινόμαστε Θεοί…...και ας μην το ξέρουμε…
Δεν καταλαβαίνουμε.
Προσευχόμαστε!
Ακολουθούμε δόγματα ολόκαρδα.
Φανατικά. Αναζητώντας λίγη από τη Θεϊκή δύναμη.
Η θνητότητά μας, μας φοβίζει.
Ο χρόνος δεν είναι αρκετός.
Ο χρόνος δεν είναι αρκετός;
Γιατί;
Τι πραγματικά αναζητάμε;
Ποιος ο λόγος της ύπαρξής μας;
Δεν τον γνωρίζουμε.
Δεν τον γνωρίζουμε;
Άραγε υπάρχει;
Υπάρχουμε;
Ναι!
Είμαστε σίγουροι;
Όχι!
...και όμως ζούμε!
Είμαι εδώ!
Το νιώθω.
Εσύ;
...και όταν φύγουμε;
Τίποτα;
Τίποτα!
Εδώ και τώρα!
Δε θα γίνουμε ποτέ Θεοί.
Το μυαλό ταξιδεύει.
Είναι αιώνιο.
Είδε τη γέννηση του κόσμου αυτού.
Όχι μόνο.
Είδε τη δημιουργία των πάντων.
Έζησε για χιλιάδες ζωές στο κενό.
Μία σπίθα μας ξυπνησε.
Κομμάτια πλέουν στην αιωνιότητα.
Ένας κτύπος.
Δεύτερος.
...και άλλοι.
Πολλοί!
Ζωή!
Φλόγα!
Πέτρινες φωλιές.
Μεταλλικά πουλιά!
Ανάμεσα στα άστρα πλανιέμαι.
Έζησα κάθε μέλλον.
Δεν υπάρχει τέλος.
Δεν υπάρχει τέλος;
Τότε;
Δεν είμαστε μόνοι.
Κουράστηκα να ταξιδεύω.
Δε βλέπω την ώρα να επιστρέψω.
...για να ξαναφύγω.
Θέλω περισσότερα.
Απαιτώ τα πάντα.
Δεν τα έχω;
Πήγα παντού.
Μου ανήκει το καθετί.
Όπως και σ’ εσένα...
Τι άλλο να ζητήσω;
Μου τελείωσαν οι ευχές;
Τζίνι στο μπουκάλι.
Φυλακισμένο.
Παντοδύναμο.
Γελάω.
Ζητάω κι άλλα.
Κάνε με Θεό.
Όχι για μία μέρα.
Γιατί με περιγελάς;
Δεν έχω αυτό το δικαίωμα;
Όχι! Δεν είμαι ήδη!
Ναι γράφω.
Ονειρεύεσαι.
Δημιουργεί.
Σκεφτόμαστε.
Δίνετε Ζωή.
Αγαπούν!
Μαζί προοδεύουμε.
Αλλά και χώρια.
Γινόμαστε Θεοί!
...αλλά δεν το ξέρουμε!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου