Η πόλη βρίσκεται βαθιά στα έγκατά της γης. Από πάνω της δεσπόζει μία πανύψηλη και επιμήκης οροσειρά απ’ όπου τα σύννεφα ποτέ δε δραπετεύουν και τα οι παγωμένοι αγέρηδες συνωστίζονται στο πέρασμα ανάμεσα στην Κορυφή των Κεραυνών και τον Δείκτη του Λίβσεκ, ψάχνοντας για διέξοδο προς το νότο.
Πολλές φυλές δραπέτευσαν εκεί τα αρχαία χρόνια, όταν η γη μολύνθηκε. Το χώμα αρχισε να γεννά νεκρή φύση και όλα τα πλάσματα που παρέμειναν έξω είτε εξαφανίστηκαν, είτε στρεβλώθηκε η φύση τους κι έγιναν επικίνδυνοι θηρευτές.
Η οροσειρά καταλήγει στη θάλασσα, όπου ένα κολοσσιαίο σπήλαιο, σαν στόμα από δράκο, καταπίνει νωχελικά και αέναα τα νερά του πελάγους του Ρόντνεκ. Ο σχηματισμός αυτός, δημιουργεί έναν προστατευμένο υπόγειο κόλπο ο οποίος αποτελεί ένα από τα πιο εύρωστα λιμάνια του βορρά.
Τα χιόνια που κάθονται αναπαυτικά στις κορυφές της οροσειράς, καθώς λιώνουν δημιουργούν πυκνούς σχηματισμούς οι οποίοι οδηγούν προς την ενδοχώρα. Κάποια λοξοδρομούν και ενώνονται με την θάλασσα, δίνοντας συνέχεια στον κύκλο του νερού. Το νερό όμως, ως ο κυρίαρχος όλων των στοιχείων, μπορώντας να πάρει οποιαδήποτε μορφή θέλει, δεν αρκέστηκε σε αυτές τις διεξόδους. Με την υπομονή και την επιμονή του, μέσα από τους αιώνες, έσχισε το βράχο και πέρασε μέσα, βαθιά στα σπάργανά του, δημιουργώντας ποτάμια και λίμνες που πιθανώς δεν ξαναντίκρυσαν ποτέ το ζεστό πρόσωπο του ήλιου.
Οι κάτοικοι, μεταλλωρύχοι, ψαράδες και αγρότες. Έμαθαν να χειραγωγούν το φως και το νερό με τεχνητά και μαγικά μέσα και ανέπτυξαν την τέχνη της καλλιέργειας υπό την έλλειψη χώματος (υδροπονία), καθώς το υπέδαφος αρνιόταν πεισματικά να υποκύψει στην αξίνα και το αλέτρι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου