Εισαγωγικό: Η ενασχόληση με τον κόσμο των Forgotten Realms, έδωσε τροφή στη φαντασία μας να γεννήσει ιστορίες και από άλλους κόσμους. Η παρούσα ιστορία ανήκει στο λημέρι των sci-fi ιστοριών. Παρά το γεγονός ότι τα Forgotten realms δίνουν κάποιο χώρο για sci-fi ιστορίες, πάντα όμως στα πλαίσια εκείνης της κοσμογονίας, η παρούσα δεν έχει καμία συνάφεια με τον κόσμο αυτό. Γεννήθηκε με αφορμή τη ματαιοδοξία μας και την ικανότητά μας να ελκόμαστε από λιγότερο σημαντικά στοιχεία, παραβλέποντας συχνά τα πλέον ουσιώδη!
Προς στιγμήν, σκέφτηκε για ακόμη μία φορά να αντιγράψει και να αφομοιώσει τη μορφή ενός τυχαίου πλάσματος από το κυρίαρχο και πιο ανεπτυγμένο είδος ζωής που κατοικούσε σε εκείνο το μικροσκοπικό ξριγκλ - έτσι αποκαλούσαν όλα τα ουράνια σώματα πλην των άστρων, Εκείνοι – και να περπατήσει ξανά ανάμεσά τους, όπως είχε κάνει σχεδόν έναν μεγάκυκλο παλαιότερα. Η μεγάλη αναλογία άχρωμου υδάτινου στοιχείου, σε σχέση με το χέρσο και το μίγμα αερίων στην ατμόσφαιρά του, έδιναν την ψευδαίσθηση από μακριά, ενός γαλαζωπού σβώλου. Ργκζαν τον αποκαλούσαν, προς τιμήν του σπάνιου αυτού χαρίσματός του και χάριν συντομεύσεως του ακριβούς ονόματός του που ήταν ένα αλφα-νουμερικό σύνολο, το οποίο προσδιόριζε τη θέση του κάθε ξριγκλ, ως προς το άστρο που τον είχε παγιδεύσει στο βαρυτικό του πεδίο, την ηλικιακή κατάταξη του άστρου εκείνου σε σχέση και με την ηλικιακή κατάταξη του γαλαξία που φιλοξενούσε το σύστημα των ξριγκλ αυτών, αλλά και τον τομέα που έφερε τον συγκεκριμένο γαλαξία και ο οποίος αναλυόταν στις 3 βασικές μακρο-διαστάσεις του σύμπαντος σε αναλογία με το μακρο-χρόνο και την ταλάντωση του σύμπαντος.
Προς στιγμήν, σκέφτηκε για ακόμη μία φορά να αντιγράψει και να αφομοιώσει τη μορφή ενός τυχαίου πλάσματος από το κυρίαρχο και πιο ανεπτυγμένο είδος ζωής που κατοικούσε σε εκείνο το μικροσκοπικό ξριγκλ - έτσι αποκαλούσαν όλα τα ουράνια σώματα πλην των άστρων, Εκείνοι – και να περπατήσει ξανά ανάμεσά τους, όπως είχε κάνει σχεδόν έναν μεγάκυκλο παλαιότερα. Η μεγάλη αναλογία άχρωμου υδάτινου στοιχείου, σε σχέση με το χέρσο και το μίγμα αερίων στην ατμόσφαιρά του, έδιναν την ψευδαίσθηση από μακριά, ενός γαλαζωπού σβώλου. Ργκζαν τον αποκαλούσαν, προς τιμήν του σπάνιου αυτού χαρίσματός του και χάριν συντομεύσεως του ακριβούς ονόματός του που ήταν ένα αλφα-νουμερικό σύνολο, το οποίο προσδιόριζε τη θέση του κάθε ξριγκλ, ως προς το άστρο που τον είχε παγιδεύσει στο βαρυτικό του πεδίο, την ηλικιακή κατάταξη του άστρου εκείνου σε σχέση και με την ηλικιακή κατάταξη του γαλαξία που φιλοξενούσε το σύστημα των ξριγκλ αυτών, αλλά και τον τομέα που έφερε τον συγκεκριμένο γαλαξία και ο οποίος αναλυόταν στις 3 βασικές μακρο-διαστάσεις του σύμπαντος σε αναλογία με το μακρο-χρόνο και την ταλάντωση του σύμπαντος.
Ακόμα είχε εκείνες τις αναμνήσεις από την τελευταία περιήγησή του. Είχαν εξελιχθεί αρκετά από τότε. Τους το αναγνώριζε. Είχαν εγκαταλείψει τις μικρές νομαδικές φυλές και είχαν αναζητήσει την ασφάλεια σε τεράστιες σταθερές πόλεις. Είχαν κατακτήσει τη γη, τον αέρα, το νερό αλλά και το εγγύς διάστημα. Είχαν ανακαλύψει επιτέλους τον ηλεκτρισμό, ενώ είχαν εφεύρει επίσης μηχανές, οι οποίες μπορούσαν να κάνουν σχεδόν οτιδήποτε τους ζητούνταν. Είχαν ακόμη επιβληθεί σε κάθε άλλη μορφή ζωής, όμως ακόμη δεν είχαν αφυπνιστεί...
Ο εξειδικευμένος καταγραφέας γεγονότων που αφορούσε αυστηρά στον Ργκζαν ή Γη όπως συνήθιζαν να αποκαλούν το συγκεκριμένο ουράνιο σώμα το σύνολο του κυρίαρχου είδους που τον κατοικούσε, ειδοποιούσε για έντονη συντονισμένη κινητικότητα απ’ άκρη σε άκρη. Αιτία, ένα ουράνιο περιοδικό φαινόμενο το οποίο ετοιμάζονταν να γιορτάσουν για ακόμη μία φορά, το κυρίαρχο αυτό είδος. Κατά τη δική τους κοσμοθεωρία, ο Ργκζαν ετοιμαζόταν να ολοκληρώσει μία πλήρη περιστροφή, γύρω από το άστρο που οι ίδιοι αποκαλούσαν Ήλιο.
Ο αστροπαρατηρητής, έμενε να κοιτάζει ανέκφραστα, τον Ργκζαν. Όχι ότι μπορούσε κάποιος να διαβάσει τις εκφράσεις του προσώπου του. Στην εξελικτική τους πορεία, είχαν αφήσει πίσω τους πολλά χαρακτηριστικά, που θα μπορούσαν να τους συνδέσουν με το πιο ανεπτυγμένο, αλλά ακόμη πολύ πρώιμο είδος του πλανήτη αυτού. Έκανε μία μικρή κίνηση του κεφαλιού του προς τα δεξιά. Κίνηση η οποία συνήθως υποδήλωνε απαξίωση. «Ακόμη να καταλάβουν ότι η πορεία της ζωής τους και το μέλλον τους, δεν εξαρτώνταν από τη θέση του ξριγκλ στον οποίο κατοικούν. Ακόμη να κατακτήσουν τη “Θέληση”, λογίστηκε και οι σκέψεις του αντήχησαν στο κενό.
Εστίασε τις δυνάμεις του σε ένα τυχαίο χέρσο σημείο, πάνω στον Ργκζαν. Είδε πεντακάθαρα ένα μικρό πλάσμα του ίδιου κυρίαρχου είδους, να τρέμει κουλουριασμένο. Το πρόσωπο του χάρασσαν 2 μικροσκοπικά αυλάκια κάποιου υδάτινου μίγματος. Λίγο μακρύτερα, φωνές ενωμένες τύλιγαν την πλάση. «Επτά, Έξι…».
«Πολλή φασαρία…», αναλογίστηκε κι έστρεψε το κεφάλι του προς μία άλλη κατεύθυνση. Σε κάποια απόμακρη γωνία του χαώδους σύμπαντος, γεννιόταν ένα νέο αστέρι.
«Τέσσερα, Τρία…», ψέλλισε, ακολουθώντας νοητικά τη φασαρία. Έριξε μία τελευταία ματιά στον Ργκζαν, έναν σπάνια γαλάζιο ξριγκλ.
«Ένα…», άφησε τη σκέψη του να βροντοφωνάξει συντονίζοντας παράλληλα την κίνησή του με τις αντίστοιχες φωνές που προέρχονταν από την ίδια εκείνη πηγή. Ένα μικρό βήμα κι έξαφνα, στο σημείο όπου αιωρούταν μόλις μία στιγμή πίσω ο αστροπαρατηρητής, τώρα υπήρχε και πάλι κενό.
Φώτα, πυροτεχνήματα, φωνές, τραγούδια, σαν τμήματα μίας καλοσυντονισμένης έκρηξης, έφτασαν στο απόγειό τους μέσα σε μία στιγμή, εναγκαλίζοντας τα πάντα γύρω τους και κρύβοντας επιδέξια κάθε πόνο, θλίψη και δυστυχία.
Μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα ψηλότερα, η Γη έδειχνε ακίνητη να πλέει στο κενό και τόσο μικροσκοπική στην απεραντοσύνη που την τύλιγε...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου