Άραγε τι θα ήταν ο ουρανός χωρίς τη γη, η ζωή χωρίς το θάνατο, η θλίψη χωρίς τη χαρά, η νύχτα χωρίς τη μέρα;
Σαν καθρέπτης δίχως είδωλο, μουσική δίχως ήχο, έρωτας δίχως καρδιοχτύπι.
Ο χρόνος θα σερνόταν άψυχα, μόνιμα προς μία κατεύθυνση. Δε θα μπορούσε να εκτοξευτεί στο διάστημα, να γυρίσει πίσω, να σταθεί ακίνητος ή να τρέξει πιο γρήγορα από το φως.
Όλα τα φαγητά θα είχαν την ίδια γεύση της απόγνωσης και της βαρεμάρας. Όλα τα χρώματα θα πέθαιναν στο φως και θα αναγεννιόντουσαν στο απόλυτο σκοτάδι. Όλα τα συναισθήματα θα κραύγαζαν βουβά και θα έγνεφαν ασάλευτα.
Κάθετι θα έμοιαζε ημιτελές, ανολοκλήρωτο, μισό. Πως να υπάρξει καλοκαίρι χωρίς χειμώνα, αρσενικό χωρίς θηλυκό, γήρας χωρίς νιάτα, γλυκό χωρίς ξινό.
Μήπως τίποτε δε θα είχε τη σημασία που έχει, αν δεν είχαμε προσδιορίσει την αντίρροπη έννοια του; Αυτήν που καθορίζει όχι το τι σημαίνει, αλλά όλα όσα δεν είναι; Ή μήπως όχι;
Μήπως η αδαής επιθυμία μας για ελευθερία, ευτυχία, επιτυχία μας παγιδεύει σε μία αέναη αναζήτηση, καταλήγοντας μονίμως φυλακισμένοι, δυστυχισμένοι, αποτυχημένοι;
Μήπως αν διαγράφαμε για πάντα τη λέξη πόλεμος, θα ζούσαμε ες αεί ειρηνικά; Μήπως αν εξαφανίζαμε την έννοια της νίκης, δε θα ήμασταν ποτέ ηττημένοι; Μήπως αν σκοτώναμε την έννοια της μοναξιάς, θα παύαμε να αισθανόμαστε μόνοι;
Δυϊκότητα. Η πεμπτουσία της ύπαρξής μας.
Μα, αν στρίψεις ένα κέρμα, όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα, πάντα καταλήγεις στο ίδιο γεγονός, ένα νόμισμα πάνω σε κάποια επιφάνεια.
Πάντα θα υπάρχουν μόνο δύο όψεις. Αυτή που θα διαλέξεις και όσα θα επιλέξεις να χάσεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου